“زمانی که امام در مدرسه دارالشفاء حجره داشتند ،نیمه های شب برای خواندن نماز بلند می شدند وچون آب حوض دار الشفاء برای وضو مناسب نبود ،به فیضیه می رفتند ،یخ حوض را می شکستند ووضو می گرفتند .بعد طوری نماز می خواندند که گویی در ودیوار فیضیه هم با آن سید هم ذکر وهم صدا می شد.

یک سال که برف شدیدی در قم بارید -به گونه ای که نصف قم زیر سیل رفت-ایشان در همان شرایط سخت وسرد از دار الشفاءبه فیضیه می آمد وباهر زحمتی که بود یخ حوض را می شکست وبعد از وضو در تاریکی شب مشغول تهجد می شد .این که در آن زمان ،چه حالی داشت را نمی توانم بازگو کنم .با حالت خوشی تا صبح مشغول عبادت بود.هنگام نماز صبح هم پشت سر آیت الله حاج میرزا جواد آقا ملکی تبریزی به نماز می ایستاد وبعد باز می گشت ومشغول مباحثات می شد.

می توانم بگویم که ایشان در امر عبادت وتهجد ،اگر در بین علما بی نظیر نبود،یقینا کم نظیر بود.”         چهل چراغ معنوی،ص 47

اسلام به تفكر و آگاهي خيلي اهميت مي دهد و چيزهايي كه مانند شراب، سبب تخدير و تعطيل شدن عقل مي شود را تحريم مي كند. قدر مسلم، آوازهايي كه موجب خفت عقل مي‌شود، يعني شهوات را آن چنان تهييج مي‌كند كه عقل به طور موقت از حكومت ساقط مي‌شود همان خاصيتي دارد كه شراب يا قمار دارد.

تعليم و تربيت در اسلام، مرتضي مطهري، چاپ 66، نشر صدارا، سال 1389، ص 53.1

روزی سوراخی در پیله ظاهر شد. شخصی نشست و ساعت‌ها تقلای پروانه برای بیرون آمدن از سوراخ کوچک پیله راتماشا کرد. ناگهان تقلای پروانه متوقف شد و به نظر رسید که خسته شده و دیگر نمی تواند به تلاشش ادامه دهد.آن شخص مصمم شد به پروانه کمک کند و با برش قیچی سوراخ پیله را گشاد کرد. پروانه به راحتی از پیله خارج شد اما جثه‌اش ضعیف و بال‌هایش چروکیده بودند. آن شخص به تماشای پروانه ادامه داد. او انتظار داشت پر پروانه گسترده و مستحکم شود واز جثه او محافظت کند اما چنین نشد. در واقع پروانه ناچار شد همه عمر را روی زمین بخزد و هرگز نتوانست با بالهایش پرواز کند.آن شخص مهربان نفهمید که محدودیت پیله و تقلا برای خارج شدن از سوراخ ریز آن را، خدا برای پروانه قرار داده بود تا به آن وسیله مایعی از بدنش ترشح شود و پس از خروج از پیله به او امکان پرواز دهد…

درس تربیتی:

حمایت بیش از حداز فرزندان ممنوع .بگذاریم روی پای خود بایستند وتلاش کردن را یاد بگیرند

برخي راه کارهاي مؤثر در به کارگيري از شيوه انتقاد نسبت به جوانان در ذيل، پيشنهاد مي شود:
1. انتقاد سازنده، هميشه با بيان يکي از جنبه هاي مثبت جوان آغاز شده و با جلب اطمينان وي، موضوع اصلي مورد انتقاد طرح مي شود. به کارگيري چنين روشي، موجب مي شود که شنونده، مقاومت کمتري در پذيرش انتقاد از خود، نشان دهد.

2. انتقاد سالم، در قالب جملات و عبارات غير مستقيم مطرح مي شود و جنبه محکوميت، آمرانه و تحريک آميز ندارد؛ مثلا با اين عناوين مي توان، انتقاد را به عملي سازنده مبدل نمود: «آيا بهتر نبود؟»، «آيا صلاح مي داني»؟ و…

3. انتقاد سازنده، در خلوت و در غياب ديگران، نسبت به جوان، انجام مي شود. در غير اين صورت، جوان، امنيت روحي خود را در معرض تهديد و مخاطره مي بيند و در صدد مقابله به مثل برخواهد آمد. حضرت امام صادق ـ عليه السلام ـ در ضمن يکي از بيانات ارزشمندشان مي فرمايند: «اگر انتقاد از دوستت را در حضور ديگران انجام دادي، او را خوار و ذليل کرده اي و اگر انتقاد از او را در تنهايي به عمل آوردي، او را عزت بخشيده اي.»

4. در هر نشست انتقادي، طرح بيش از يک موضوع، جايز نيست. اگر از همه جهات، جوان را مورد انتقاد قرار دهيم، او را عليه خود برانگيخته ايم و در نهايت، نتيجه اي عايد نخواهد شد.
5. چنانچه در مراحل اوليه. انتقاد به صورت ايما و اشاره انجام شود به لحاظ رعايت حسن ادب و دوستي، بر تفاهم موجود ميان جوانان و اطرافيانشان، خواهد افزود.

6. در ضمن انتقاد ملايم از جوان، فرصت کافي براي اظهار نظر و گفتگو براي وي بايد در نظر گرفت و مطالب پيشنهادي وي را با استفاده از «هنر خوب شنيدن» و «فن گوش کردن فعال» بايد مورد قرار داد.

7. در صورت پذيرش انتقاد به وسيله جوان، بايد فرصت مناسب براي تغيير و اصلاح رفتار به وي داده شود، زيرا نمي توان انتظار داشت حتي در صورت قبول مورد انتقادي، به طور دفعي و ناگهاني، موفق به تغيير رفتار شود. همانگونه که تشکيل رفتار، امري تدريجي و مشمول گذشت زمان است، تغيير آن نيز احتياج به فرصت مطلوب دارد.

8. انتقاد سازنده بايد با انگيزه اي خيرخواهانه و لحني دوستانه و مشفقانه انجام شود تا بهترين تأثير را بر جاي گذارد.

9. در انتقاد از جوانان، بايد ظرفيت رواني آنان در نظر گرفته شود و متناسب با ميزان حساسيت روحي و نوع شخصيت آنها، انتقاد نمود. و گرنه بيش از آن چه که مي خواهيم اصلاح رفتار کنيم، ناخواسته تخريب کرده ايم.

10. ترتيب دادن محافل بحث و انتقاد جوان در مراکز فرهنگي و نيز در رسانه هاي گروهي و مورد بحث قرار دادن شيوه ها و رويکرد هاي انتقاد سالم و سازنده و ارائه نمونه هاي عملي از انتقاد مفيد و بهره گيري از نظرات کارشناسان و جوانان، زمينه طرح انتقاد موثر و پذيرش آن را فراهم مي آورد.

1منبع:.محمد رضا شريفي، جوان و نيروي چهارم زندگي، ص21.

برای تربیت صحیح فرزندان چند اصل از اصول اولیه وثابت هستند

*کودکا ن رابا هم مقایسه نکنید

*اگرروشی برای تربیت کودکی مؤثر بود به این معنا نیست که برای کودک دیگر هم حتما مؤثر است

*اگر روشی در بلند مدت جواب نداد یعنی باید ان روش را عوض کنید

*در انجام روش های رفتاری مناسب صبور وقاطع باشید وتسلیم نشوید

*مهمترین اصل برای مؤثر واقع شدن یک روش هماهنگی بین اعضای خانواده به خصوص پدر ومادر است

*محبت بی قیدو شرط واحترام گذاشتن به عقاید فرزندانتان را هرگز فراموش نکنید

ادامه دارد….

کتاب آموزش رفتاربا کودکونوجوان

1-از مقایسه کردن وسرزنش کودک بپرهیزیم

2-تواناییهاواستعدادها ی اورابیان کرده ونشان دهیم

3-فرزندرابه کسب مهارت های متناسب با تواناییهایش تشویق کنیم

4-هنگامی که فرزندمان در مسابقه یا امتحانی شکست خورد اورا سرزنش وتحقیرنکنیم

5-مسوولیت های در حد توانش به او بدهیم

6-اورا تشویق کنیم در فعالیت های گروهی ،ورزشی وهنری شرکت کند.